CHANSON D’AUTOMNE

Les sanglots longs
Des violons
De l’automne
Blessent mon coeur
D’une langueur
Monotone

Tout suffoquant
Et blême, quand
Sonne l’heure
Je me souviens
Des jours anciens
Et je pleure ;

Et je m’en vais
Au vent mauvais
Qui m’emporte
Deça, delà
Pareil à la
Feuille morte.












Paul Verlaine
Poèmes saturniens

Advertisements

2 Σχόλια to “CHANSON D’AUTOMNE”

  1. Κλινοσοφιστής Says:

    Μού θυμίζει πάντα να μην ξεχνιέμαι: ότι υπάρχει το ωραίο γράψιμο. ΄Εχω συνδέσει άλλωστε τον Πωλ Βερλαίν με τα πρώτα μου νεανικά χρόνια και ψαξίματα στην γαλλική λογοτεχνία η οποία φύτεψε μέσα μου άνθη ερωτικά.
    Ό,τι κι αν λένε, ποιητές σαν αυτόν είναι λίγοι κι’ ανήκουν στην εποχή του.

  2. Κλινοσοφιστά,
    σας προσφέρω αντίδωρο στο σχόλιό σας κι αυτά τα στιχάκια του Verlaine από τις Fetes Galantes :

    Les ingenus

    Les hauts talons luttaient avec les longues jupes,
    En sorte que, selon le terrain et le vent,
    Parfois luisaient des bas de jambes, trop souvent
    Interceptés! – et nous aimions ce jeu de dupes.

    Parfois aussi le dard d’un insecte jaloux
    Inquiétait le col des belles sous les branches,
    Et c’étaient des éclairs soudains de nuques blanches,
    Et ce régal comblait nos jeunes yeux de fous.

    Le soir tombait, un soir équivoque d’automne:
    Les belles, se pendant rêveuses à nos bras,
    Dirent alors des mots si spécieux, tout bas,
    Que notre raison, depuis ce temps, tremble et s’étonne.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: